verhalenwedstrijd
Weten jullie het nog, voor het einde van vorig schooljaar (2007-2008) is er in de laatste nieuwsbrief van het jaar, die trouwens ook van deze website is te downloaden, een verhalenwedstrijd geweest over Sita.
Sita is het meisje dat niet wist waar ze het over moest schrijven. Al haar ideeën was ze kwijt.
Nou, drie meisjes, toevallig alle drie meisjes van groep 7 hebben een erg leuk verhaal geschreven over Sita. Deze meisjes zijn:
Judesca Meriaan, Marjolein Bulbaai en Roos Buiting.
Binnenkort worden de meisjes, die alle drie winnaars zijn, in het zonnetje gezet op school. Behalve dat, hebben Judesca en Roos voor de vakantie gedurende twee bijeenkomsten een cursus over het schrijven van Elodie Heloise Berendsen, moeder van Jesse en Merijn, gehad. Marjolein was toen jammer genoeg al op vakantie. Het korte verhaal hebben ze opnieuw geschreven en allerlei trucjes hebben ze geleerd van Elodie.
Hieronder dan het verhaal over Sita van Judesca, Marjolein en Roos.
Ga zo door meisjes!
Voor de schrijvers van het VJM-College.
De schrijfster van dit verhaal is vastgelopen. Ze kon niet meer verder, wist niet meer hoe het verder moest. Ze was met goede moed aan dit verhaal begonnen maar ineens was haar hoofd leeg. Ze heeft weken achter de computer gezeten en staarde naar een leeg scherm. De woorden wilden niet meer komen. Misschien kunnen jullie haar helpen en dit verhaal verder afschrijven?
Een leeg scherm
Sita had vorige week een geweldig idee. Vorige maand trouwens ookal, maar dat idee werd gejat door Brian. Ze had er nooit met hem over moeten praten. Stom. Sita was niet zo goed in terugjatten en dus had ze uiteindelijk maar besloten hem dat idee cadeau te doen. Dat voelde beter dan bestolen worden. Bovendien had ze altijd wel ideeën. Ze kwamen gewoon zomaar in haar op. En van die ideeën maakte ze verhalen die ze op de website van haar school zette. Dat deed ze al een poosje. Een idee meer of minder maakte haar niet uit. Ze kreeg wel weer nieuwe. Sita kon goed schrijven. Dat zeiden de juffen en haar ouders tenminste altijd en eigenlijk vond ze dat zelf ook wel.
Maar de afgelopen week had ze geen echte ideeën gekregen. Behalve die ene dan van laatst maar die was ze vergeten. Normaal gesproken had ze elke dag wel een idee maar nu was het al een paar dagen helemaal stil in haar hoofd. Sita begon zich zorgen te maken. Stel je voor dat ze gewoon alle ideeën had opgebruikt. Zou dat kunnen? Dat je er maar een paar in je leven krijgt en dat die dan ineens op zijn? Dat idee gaf haar kippenvel en Sita besloot daar maar niet aan te denken. Ze moest iets verzinnen. Maar wat?
Geschreven door: Judesca Meriaan
Help, niets in mijn hoofd!
‘Kom op, peins er iets uit!, zegt Sita. ‘Kom op, kom op’, zegt Sita. ‘Elke week heb ik wel tien ideeën en nou heb ik niks. Ik moet wel iets schrijven, anders wordt er ook niet meer naar mijn werk gekeken. Denk, schrijf ..... het lukt niet!!!!
Ik moet heel even aan iets anders denken....hm ik ga een blokje om. Gewoon de deur uit,
Sita’ denkt Sita een seconde later wat moet ik nou schrijven? Hoe doen andere mensen dit, vraagt Sita zich af. Hoe meer ik loop, hoe meer ik eraan denk, denkt Sita.
‘Dan ga ik maar terug naar huis en een beetje eten. Als Sita haar brood pakt denkt ze: ‘Zo en welk verhaar zal ik erop smeren?! VERHAAL??!! BELEG!!!
‘En nu is het uit’, zegt Sita. ‘Ik ga gewoon naar bed’.
Een paar uur later. Slik, ik heb er nou zelfs over gedroomd, of liever een nachtmerrie over gehad. Nou, dan ga ik maar weer even eten, en dan weer voor de computer, denkt Sita. Sita loopt naar de computer en ziet een boek. ‘Eerst ga ik maar lezen, wie weet krijg ik wel een idee, ik weet het, vorige week had ik een prachtig idee, maar iemand had het afgepakt.’
Na een tijdje gooit Sita het boek weg. ‘Ik weet het, ik weet het, eindelijk is er weer iets in mijn hoofd. Ik dacht even dat alle ideeën op waren, was bang dat je maar een paar ideeën in je leven kreeg. Maar ik weet waar ik het over moet hebben. Ik hou het over: ‘Hoe doen andere mensen iets wat ik niet kan’.
Sita bedenkt hoe mensen dat doen; namelijk niet meteen zo teleurgesteld zijn en op te geven als het eens mis gaat. Dus eigenlijk kan dit hele stukje vanaf dat ik geen idee had iets heel belangrijks geleerd. Om door te zetten! Als je dat doet, word je al gauw beloond!
Geschreven door: Marjolein Bulbaai
Sita vond het heel erg dat haar ideeën op waren. Ze zocht maar naar ideeën, maar vond er geen één. Ze besloot maar even iets leuks te gaan doen om haar zenuwen wat te laten kalmeren. Toe ze die avond thuis kwam was het al laat en moest ze meteen gaan slapen. Maar ze kon helemaal niet slapen. De hele nacht was ze nog op zoek naar ideeën. De volgende dag ging ze naar de dokter en vroeg hem wat er eigenlijk met haar aan de hand was. Sita hoorde van de dokter dat ze helemaal niks had. Toen kwam ze op een heel goed idee om haar vriendinnen om raad te gaan vragen. Haar vriendinnen steunden haar en spraken haar moed in. Ze gaven haar een geluksmuntje, dat haar geluk zou gaan brengen. Sita kreeg opeens weer veel moed. Ze ging veel leuke verhalen lezen. Ook ging ze vaak naar haar vriendinnen toe. Ze was blij dat ze zulke goede vriendinnen had. Na deze week en nog een paar dagen kwamen haar ideeën weer terug. Ze had weer ideeën in overvloed. Toen haar vriendinnen dit hoorden, waar ze ook dolblij en ze besloten een groot feest voor Sita te geven.